• No Products in the Cart
  • No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

’Dit was mijn therapie’, Ronald bouwt een autobed voor zoon Jari

  • Marina
  • aug 1, 2019
Marina de Haan verhaal

De 10-jarige Jari sprint twee trappen omhoog naar zijn zolderkamer. Vol trots laat hij zijn bijzondere slaapkamer zien. Dit is geen standaard slaapkamer zoals andere jongens van tien hebben.

Zijn bed is gemaakt van een originele Volkswagen Kever. Zijn verzameling auto’s staat in een boomhut waar hij naar toe klimt via een trapje of een gele glijbaan. ,,Ik ben er erg blij mee’’, straalt Jari.

Het is Ronald Leuwener, de vader van Jari, die de slaapkamer van zijn zoon heeft omgebouwd tot deze indrukwekkende plek. Hij is nu bijna vijf jaar ziek met twee verschillende vormen van epilepsie en chronische vermoeidheid. ,,Dit was mijn therapie.’’

Een luxe gevangenis
Ronald (46) is nog steeds bezig zijn hele situatie op een rijtje te krijgen. ,,Het is ronduit klote’’, vertelt hij zittend op de glijbaan. ,,Voordat ik ziek werd, ging ik ’s ochtends mijn nest uit om te werken, ’s avonds was ik met vrienden of met mijn hobby bezig. In het weekend ging ik samen met mijn zoontje in onze Golf naar Volkswagen meetings.’’

Hij slikt. ,,Ja, dat is nu gewoon weg. Dat kan niet meer. Ik kan niet meer in de auto stappen. Ik kan niet meer zeggen: ‘Kom, Jari, we gaan iets leuks doen’. Ik noem het weleens mijn gevangenis, wel een luxe dan.’’

Ik noem het weleens mijn luxe gevangenis

Tijdens het gesprek klimt Jari op de motorkap van de oranje Kever. ,,De auto stond bij een maat van mij’’, vertelt Ronald, die voor zijn ziekte op een autosloperij werkte. De Kever had voorschade, was verrot en stond bijna bij de sloop.

Totdat Ronald op het lumineuze idee kwam om er een bed van te maken, want Jari is gek van kevers. ,,Hoe krijg je hem dan boven?’’, vroeg iedereen zich af. ,,Ik hak hem in vieren en boven las ik hem weer in elkaar’’, was zijn eerste gedachte. Zo gezegd, zo gedaan. Als je de motorkap opent en alle knuffels aan de kant duwt, zie je de sporen van de in stukken gehakte auto.

Zonder ziekte had Ronald in een paar maanden de hele kamer af kunnen hebben. Nu heeft hij alleen al over het bed drie jaar gedaan. Met wat hulp van vrienden. ,,Als ik niet ziek was geweest, had dit ding nooit gestaan.’’

Onberekenbaar
Epileptische aanvallen overvallen hem. Het is onberekenbaar. Zo gebeurde een aanval in de auto. ,,Wat voel ik nou? Ik had wat jeuk aan mijn hand. Het volgende moment werd ik negen kilometer verderop wakker. Ik wist niet wat ik daar deed. Ik heb door de polder, langs het water gereden. Ik weet er niets meer van.’’

Ik heb wat om voor te vechten

Nu mag hij niet meer autorijden. ,,Toen ik hoorde dat ik niet meer mocht autorijden, heb ik echt bij de pakken neergezeten. Nu weet ik dat ik er mee moet leven. En dat doe ik dan maar.’’

,,Mijn werk was auto. Mijn hobby was auto. Autorijden was het liefst dat ik deed. Er is heel wat bij me weggevallen.’’ Soms wordt Ronald moe van het vechten. ,,Maar ik heb wat om voor te vechten’’, zegt hij wijzend naar zijn vriendin Brenda en zijn vrolijke zoon.

Bron: Noordhollands Dagblad, augustus 2019
Foto: Heleen Vink

YOU MIGHT ALSO LIKE