• No Products in the Cart
  • No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

‘Na 25 jaar is het nog steeds mijn bedrijf’

  • Marina
  • okt 9, 2018

De Beverwijkse ISOO hangt vol met foto’s en herinneringen ter gelegenheid van 100 jaar Tata Steel. Mensen zijn zichtbaar geraakt als ze de expositie ‘100 jaar staal’ bezoeken. Die emotie komt nog meer tot uiting als herinneringen worden gedeeld. De allereerste vrouwelijke kraandrijver die alleen mannelijke collega’s had. De dochter van hardwerkende Hoogoven-ouders die foto’s komt brengen. De man die na 25 jaar pensioen Hoogovens nog altijd als zijn bedrijf ziet.

,,De beelden roepen verhalen op’’, vertelt René Beentjes, voorzitter Stichting ISOO. Het is precies het doel van de tentoonstelling. ,,We willen de verhalen achter de foto’s vertellen.’’ En die verhalen zijn er genoeg.

Eerbetoon
,,Dat is mijn man Wim, mijn grote liefde. Ik kwam voor hem naar de expositie. Dit is mijn eerbetoon aan hem’’, vertelt Astrid van Raan (71) terwijl ze hem op een van de foto’s aanwijst. Haar wijlen Willem werkte 33 jaar in ploegendienst bij de Hoogovens. Ze vertelt hoe hij onder andere een groot feest organiseerde in de Utrechtse Jaarbeurs voor het 80-jarige jubileum. ,,Het was een knalfeest, duurde twee dagen. Mensen werden van alle hoeken van de straat opgehaald.’’

Naast de foto van haar man, hangt een grote foto van de toen 41-jarige Van Raan zelf, op een kraan. Astrid van Raan is de allereerste vrouwelijke kraandrijver van de Hoogovens, waar ze 12 jaar werkte en verschillende kranen bestuurde. Uiterst bescheiden vertelt ze over haar werkzaamheden, tussen de jongens. ,,Ik vond het geweldig!’’

Geen brokken
Ze zag in 1979 een vacature in de krant voor kraandrijvers. ,,Ik solliciteerde, werd uitgenodigd en ben nog twee keer teruggekomen.’’ Ze moest een theoriecursus voltooien. ,,Dat was best wel heel erg zwaar. Ik had geen hoofd meer over, maar ik heb het gered.’’

Al haar collega’s waren mannen, maar dat hinderde haar niet. ,,Ik heb zo fijn gewerkt met die jongens’’, glimlacht ze. Bij de afdeling Koudwals 11 zeiden ze vooraf heel stellig: ‘We willen geen vrouwen op de kraan hoor’. ,,Maar ik kon lezen en schrijven met ze. Ik werkte altijd secuur, maakte geen brokken en zorgde ervoor dat ik altijd negen uur kon slapen als ik vroeg moest beginnen. Ik deed mijn werk volgens mij heel goed.’’

‘Mijn bedrijf’
De 80-jarige Klaas Penninga bekijkt samen met zijn vrouw Carla een compilatievideo met oude beelden. Hij herkent de locomotieven waar hij als storingsmonteur aan heeft gewerkt. ,,Ik leef nog helemaal mee met Tata Steel. Na 25 jaar thuis is het nog steeds mijn bedrijf.’’

Penninga was 22 jaar toen hij bij Hoogovens in dienst kwam. Samen met zijn vrouw en twee kinderen (‘De jongste was net een maand’) verhuisde hij van Groningen naar de IJmond voor de mogelijkheden bij de Hoogovens. ,,Ik zou zo weer ploegendiensten doen. Overdag hoef je niet te werken en ’s nachts hoef je niet te slapen’’, glimlacht hij. Penninga had letterlijk eelt op de handen. ,,Ik pakte al het werk aan. Destijds reden er zestig locomotieven. Ik werkte aan alle mechanische onderdelen.’’

Klaverjassen
,,Als hij thuiskwam had hij al gedoucht, maar stonk hij nog naar de gasolie. Klaas wat stink je weer, zei ik tegen hem’’, lacht Carla. ,,Ik had het meegenomen naar huis, maar nu ruik ik het niet meer hoor’’, reageert hij geamuseerd.

Dan een stuk serieuzer. Penninga herinnert zich dat hij de eerste was die een veiligheidsvest droeg. ,,Collega’s keken me raar aan, maar veiligheid boven alles.’’ Er zijn diverse ongelukken gebeurd op het terrein, weet hij. ,,In de schafttijd zaten we met elkaar te Klaverjassen. Iedereen ging daarna z’n eigen weg om het werk te doen. Mijn collega werd opgeroepen, weer opgeroepen. Hij reageerde niet’’, vertelt Penninga met tranen in zijn ogen. ,,Lag hij dood onder de wagen.’’

Respect
Thea Leegwater (66) heeft foto’s van haar Hoogoven-ouders meegebracht voor de expositie. De zwartwit en paar kleurenfoto’s liggen voor haar op de grote tafel, waar iedere zaterdag veel verhalen worden gedeeld. ,,Als kind denk je dat alles vanzelf gaat, maar mijn ouders hebben hard gewerkt.’’

Haar vader Fimme werkte als rangeerder op de loc. Haar moeder Marie werkte als schoonmaker. ,,Mijn vader lapte als bijbaantje ook nog ramen. Na een nachtdienst ging hij even slapen, daarna klom hij op de ladder. Ik heb nooit een wanklank van hem gehoord. Van mijn moeder trouwens ook niet. Zij werd in de ochtend opgehaald met een busje, dan ging ze weer poetsen. Het was nooit schoon bij de Hoogovens.’’ Leegwater is even stil, haar ogen waterig. ,,Dat doet je wel wat, ik heb respect voor mijn ouders.’’

Expositie
De expositie ‘100 jaar staal’ is iedere zaterdag te zien van 12 tot 16 uur t/m zaterdag 27 oktober op het Beverwijkse Stationsplein. Leegwater: ,,Ik kom nog wel een paar keer. Misschien staan mijn ouders wel bij iemand anders op de foto.’’

YOU MIGHT ALSO LIKE

Koop mijn gedichtenboek 'Lily in the Wild Field' nu in de online shop! Sluiten