• No Products in the Cart
  • No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

Eline durft te falen: “Stop met streven naar een perfect leven”

  • Marina
  • aug 31, 2018

Eline Hoogenboom opent haar boek ‘#Not so perfect – durf te falen’vrijwel gelijk met een aantal tekortkomingen. Zo geeft ze toe dat ze best onzeker is en slecht tegen kritiek kan. Tijdens het gesprek ontdekken we vrij snel een andere (naar eigen zeggen) imperfectie: Eline praat razendsnel. Maar gelukkig schrikken wij daar niet van af en pennen we driftig met haar mee. “Ik ben redelijk schaamteloos, dus, nee, het was niet moeilijk om die imperfecties gelijk te benoemen.” 

Ieder mens heeft imperfecties, maar dat is vaak niet wat we de buitenwereld laten zien. Meestal laten we de hoogtepunten zien. Eline houdt met haar boek een pleidooi om ‘je niet zo perfecte leven te delen’. Eigenlijk is het meer dan een pleidooi, ze wil een beweging creëren. Een beweging die laat zien dat het oké is om te falen. Niet om falen te verheerlijken, maar juist om weer terug te gaan naar het punt waarop we genade nodig hebben.

We moeten nu stoppen met het streven naar perfect zijn of een perfect leven

Eline (1984) is geen onbekende in christelijk Nederland. Ze richtte Huis van Belle op, een community voor christelijke tienermeiden. Onlangs heeft ze haar directeurschap overgedragen, zodat ze zich op nieuwe werkzaamheden kan focussen. Nu ontwikkelt ze onder andere creatieve concepten en adviseert ze ondernemers en organisaties op het gebied van online en branding. Haar werk zegt echter niet alles over wie zij als persoon is. Ze ziet zichzelf als open, eerlijk, soms een beetje schaamteloos. “Ik ben getrouwd, zwanger en nu zou ik zeggen: geliefd. Ik ben een blij en dankbaar mens.”

De hoogzwangere Eline zit voor ons in een dorpscafé in haar nieuwe woonplaats. Ze verliet de bruisende stad Utrecht voor een boerderij op de Veluwe (“Ik kan mezelf geen stadsmens of dorpsmens noemen, verrassend genoeg past allebei bij me.”) Eline is niet bang om de diepte in te gaan tijdens het gesprek en durft haar littekens te laten zien.

Bevestiging
Ze heeft zelf de niet perfecte kant van het leven meegemaakt. “Het leven is niet perfect, het leven is niet altijd leuk.” Zo weet ze hoe het is om veel ballen hoog te houden. “Ik was heel streng voor mezelf. We doen zoveel om bevestiging van anderen te krijgen. We willen bevestiging van de wereld, we zoeken het overal, maar juist niet bij God of bij ons zelf. Nu ben ik wat minder streng voor mezelf.”

Er blijven altijd littekens en we moeten die niet altijd willen wegpoetsen

Dat zogenoemde perfecte leven is geen echt leven. “We moeten nu stoppen met het streven naar perfect zijn of een perfect leven. Het imperfecte leven is volgens mij de rafelranden, de butsen, de scheuren en de littekens die je oploopt. Maar ook teleurstellingen. Bijvoorbeeld teleurstelling in een huwelijk of denken dat je een baan aankan, maar het lukt niet.”

Beschadigingen
Eline signaleerde onder veel twintigers en dertigers deze teleurstellingen en beschadigingen. Het vastlopen daarin, het teveel moeten van jezelf, het niet kunnen accepteren van dingen die in het leven niet lopen zoals je had gedacht. Die signaleringen in combinatie met haar eigen verhaal was de aanleiding voor haar boek.

Persoonlijke rafelranden
In haar eigen leven is Eline de rafelranden vaak tegengekomen. “Ik heb heftige dingen meegemaakt, maar durfde dat niet aan anderen te laten zien en creëerde een hard masker. Dat belemmerde mij om mezelf te zijn. Daar zit ‘m vaak de crux: we ontkennen onze rafelranden en daardoor zijn we niet onszelf. Maar het ergste: we geven God geen ruimte om Zijn genade te laten zien in ons leven”, benadrukt ze. “Op mijn twintigste hield ik het niet meer vol de schijn op te houden. Ik was lang gevlucht in roken, drinken en slechte relaties. Toen ik door mijn pijn heenging, kwam ik bij mezelf en bij God en vond ik mijn bestemming.”

Juist die littekens geven diepte aan je leven en verbinding met anderen

Die rafelranden omtrent relaties hakten er goed in. “Ik ben daar veel in gekwetst geweest. Dat zijn dingen die bij je blijven. Het is niet een kwestie van eenmalig genezen en huppakee, halleluja. Dat is het gewoon niet, maar in christelijk Nederland ligt de nadruk daar wel erg op”, vindt ze. “Er blijven altijd littekens en we moeten die niet altijd willen wegpoetsen. Jezus had zelf ook littekens. Het is de kunst om met die littekens te leven. Juist die littekens geven diepte aan je leven en verbinding met anderen. En ze laten je zien dat Jezus naast je staat met Zijn eigen littekens.”

De grond van je identiteit
Om met de littekens te kunnen leven is het belangrijk om te weten wat je fundament is. “Weten wat mijn basis is, heeft mij enorm geholpen. Gods liefde is de grond van mijn identiteit.” Eline gaat nog een stapje verder. “Ook Jezus’ lijden is een basis. Jezus kent het lijden, Hij weet precies wat eenzaamheid is. Hij is in de steek gelaten door zijn Vader, door de discipelen.”

De liefde van God is voor haar in deze niet voldoende. “Ik vind dat te uitgekauwd. Er is groot lijden aan voorafgegaan om jou lief te hebben. Dat wordt weleens vergeten. En als we denken dat wij het zelf allemaal wel zo perfect kunnen doen, waar zouden we dan nog een Redder voor nodig hebben? Daarom hebben wij het nodig dat we accepteren dat we imperfect zijn.”

Door de littekens te laten zien, weet je dat God naast je staat. Hij laat je het niet alleen doen

Een zooitje
Het begint volgens Eline met erkennen dat we er een zooitje van maken. “We vinden het moeilijk om toe te geven dat we iemand nodig hebben. Soms zeg ik tegen mezelf: Vallen alle ballen weer op de grond, Elien? Dat is confronterend, maar ook een relatievol moment met God. Ik mag bij Hem terugkomen en dan zegt Hij tegen me: Ik heb dat voor je gedaan.” Dat is genade, een belangrijke boodschap die ze haar lezers mee wilt geven.

“Lijden hoort bij het leven. Ik zie dat mensen dat graag willen ontkennen, maar het hoort er echt bij. Je loopt niet te zingen terwijl je kapotgaat. Je gaat op zoek naar iets van Gods glorie. Iets waar je dankbaar voor kunt zijn. Als een klaproos die ontspringt in een veld vol onkruid”, vertelt ze gepassioneerd. “Vreugde en lijden kunnen naast elkaar bestaan. Het doel van het leven hier is dat je het volhoudt en dat je op zoek gaat naar de glorie van God en dat Hij het waard is.”

“Door de littekens te laten zien, weet je dat God naast je staat. Hij laat je het niet alleen doen.”

Bron: CIP Media, augustus 2018
Fotograaf: Nienke van Denderen

YOU MIGHT ALSO LIKE

Koop mijn gedichtenboek 'Lily in the Wild Field' nu in de online shop! Sluiten