“Those who tell stories, rule the world”


Wat was ik graag fotograaf geworden zeg. Ik houd van foto’s die je ziel raken, foto’s waar je mond van openvalt. Maar ik ben geen fotograaf geworden. Achteraf maar goed ook, want ik blijk een afwijking te hebben aan mijn hoornvlies, waardoor ik (blijkbaar) nooit echt scherp heb gezien.

Wat was ik graag zangeres geworden. In gedachten zing ik de sterren van de hemel. Onder de douche heb ik de beste stem. Thuis heb ik het meeste bereik. Jammer genoeg, heb ik zeer weinig zangtalent. (Zeer weinig, want ‘iedereen kan toch zingen?’). Als ik een noot raak is dat serieus per ongeluk. Maar goed, ieder zijn ding he.

Wat was ik graag muzikant geworden. Pianist denk ik. Eindeloos geniet ik van pianospel. De kleuren die dat instrument met zich meebrengt verrijken mijn denken. Alleen vind ik in de maat klappen al een hele uitdaging. Laat staan om met tien vingers een piano te trotseren. Om maar niet te beginnen over wat pianisten op de pedalen tegelijkertijd doen.

In woorden denken

Ik ben schrijver. In hart en nieren. Zoals men dat noemt. Ik denk in woorden. Zinnen vormen zich in mijn gedachten nog voordat ze op papier staan. Ze herhalen zich in mijn denken. Ze dringen zich op om opgeschreven te worden. Als ik dat niet doe, vliegen ze weg. En dat is zonde. Dus schrijf ik overal waar ik kom. In de trein, in de kerk, in mijn slaapkamer. Liever niet in de auto. Ik schrijf op mijn laptop, in notitieboekjes en op mijn telefoon.

Een droomwereld

Een schrijver leeft soms in een andere wereld. Ik leef vaak in een droomwereld, een wereld waarin alleen maar goedheid en liefde heersen. Die droomwereld is eigenlijk de reden waarom ik schrijf. Ik wil onze wereld veranderen met mooie authentieke woorden. Er zijn genoeg leugens. Er zijn genoeg mensen die elkaar afbreken. Er is genoeg negativiteit.

Naast schrijver ben ik daarom ook een strijder. Ik strijd voor een wereld waarin iedereen zich geliefd voelt. Waar iedereen er mag zijn. Waar iedereen gelijk behandeld wordt. Een wereld waarin ‘anders’ zijn de norm is. Een wereld zonder haat, zonder racisme, zonder vooroordelen. Ik strijd voor een plek van eenheid, van verbinding en van genade.

Mijn naam is Marina de Haan. Ik ben schrijver en ik ga de wereld verbeteren.

PS: Tegenwoordig schrijf ik al mijn verhalen op pianomuziek, combineer ik het met heerlijke fotografie en zing ik nog steeds onder de douche. Lees hier een interview met mij in het Noordhollands Dagblad.